Saturday, July 14, 2007

മോര്‍ച്ചറി

കാത്തിരിപ്പു അസഹ്യമാവുന്നവര്‍
മോര്‍ച്ചറിക്കു പുറത്തു
പിറുപിറുത്തും
വിരലുകള്‍ ഞെരിച്ചും ...
എത്ര കത്തിച്ചിട്ടും
അണഞ്ഞു പോവുന്ന ബീഡിക്കുറ്റി
തീപ്പെട്ടിയുരച്ചും വീണ്ടുമുരച്ചും
കാറ്ററിയാതെ കത്തിക്കുന്ന
മോര്‍ച്ചറി സൂക്ഷിപ്പുകാരന്‍

അകത്ത്‌..
മരണത്തിന്റെ മൗനത്തില്‍
ഡെറ്റോളും ഫിനോയിലും
ഒരുമിച്ചൊരു ഗന്ധമാവുന്നു..
റാക്കുകളില്‍
കാത്തിരിക്കുന്നു ശവങ്ങള്‍..
തുടമാന്തിപ്പൊളിച്ചുകണ്ണുതുറിച്ചതു..
തലയുമുടലും ചേരാത്തതു,
വിഷംകുടിച്ചളിഞ്ഞുപോയതു,
താളംതെറ്റിയോടിയ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും
തെറിച്ചു വീണതു,
പാളങ്ങളില്‍ അരഞ്ഞു പൊയതു,
പറിച്ചു ചീന്തിയതു.....
മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരേ പൊലെ
ഒരേ പേരു ....ശവം

ആവശ്യക്കാരില്ലാതതു
പഠനമുറികളിലേക്കു..
പൊതു ശ്മശാനത്തിലേക്കു...

നിലവിളികളും
അടക്കം പറച്ചിലുകളുമായി
വരുന്നവരെ കാത്തു..
മിഠായികടലാസു കൈവെള്ളയില്‍
മുറുക്കിപിടിച്ചു...
റോഡില്‍ ചിറകറ്റുവീണൊരുകുഞ്ഞുശലഭം...

മോര്‍ച്ചറി സൂക്ഷിപ്പുകാരനിപ്പൊഴും..
കാറ്ററിയാതെ..
കൈപൊത്തി തീപ്പെട്ടിയുരച്ചു............

Thursday, July 12, 2007

ഉമ്മാമ പറഞ്ഞ കഥ

പുഴക്കരയിലെ പഴയ പള്ളി
വാതങ്കൊല്ലി പടര്‍ന്ന മീസാന്‍ കല്ലുകള്‍
കാടുപിടിച്ച
മരിച്ചവരുടെ ഖബറുകള്‍
മരിക്കാത്തവരുടെ ഖബറുകള്‍
കുഴിച്ചു,മണല്‍ നിറച്ചു,
എനിക്കു നിനക്കു...
ഞമ്മള്‍ക്കെല്ലാമായി.

ഇരുട്ടിനെ പേടിക്കുമ്പോഴൊക്കെ
ഉമ്മാമ പറയും..
ഇതിരുട്ടല്ല..
ഖബറിലെ ഇരുട്ടാ ഇരുട്ടു.

ആ ഖബറുതന്നെ....
മൊല്ലാക്ക വിരല്‍ ചൂണ്ടുമ്പോള്‍
അത്തറിനു മയ്യത്തിന്റെ മണം.
ഉമ്മാമ പറഞ്ഞ കഥകളിലെ
മയ്യത്തിന്റെ മണമുള്ള മൊല്ലാക്ക.
ബാങ്കു വിളിച്ചു, വിളിച്ചു
പറയുന്നതൊക്കെബാങ്കാവുന്നു.

പുഴക്കും പള്ളിക്കുമിടയില്‍ ഞാനിപ്പൊഴും.
പുഴപറയാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍
ചോദിക്കണമെനിക്കു
ചുഴിയിലേക്കു ആഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞ
പെങ്ങളെപ്പറ്റി.
ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച നീരാളികൈകളില്‍
കുരുങ്ങി പിടഞ്ഞ കിനാവിനെ പ്പറ്റി.

പുഴ പള്ളി ഉമ്മാമ
ഇടയില്‍ എത്ര തുഴഞ്ഞിട്ടും..
നീങ്ങാത്ത തോണിയില്‍ ഞാനും.
തുഴക്കോല്‍ നല്ലതല്ലെന്നു പറഞ്ഞതു നീയാണോ?

കാടു കയറിപ്പോയ ഖബറുനോക്കി
മൊല്ലാക്ക ഇപ്പോഴും.

പുഴക്കും പള്ളിക്കുമിടയില്‍ ഞാനിപ്പോള്‍
ഉമ്മാമ പറയുന്ന കഥയാവുന്നു.