Wednesday, December 24, 2008

അര്‍ബുദവാര്‍ഡ്

കരിക്കുംതോറും
പുനര്‍ജ്ജനിക്കുന്ന
കോശങ്ങളെപ്പോലെ
അര്‍ബുദവാര്‍ഡ്
ഒഴിയും തോറും
നിറയുന്നു

കിടക്കകളില്‍‍
മരണത്തെ കാത്തുകിടക്കുന്നവര്‍‍
വിധിയോട്ചോദ്യം
ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

വേദനക്കു
കൂട്ടിരിക്കുന്നവര്‍‍
നിശബ്ദമായി പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നു.
ദൈവമേ....
മരണത്തെക്കൊണ്ടിവരെ
അനുഗ്രഹിക്കുക.

ഒരോ റേഡിയേഷനിലും
പ്രതീക്ഷയുടെ നാമ്പു മുളപ്പിക്കുന്നവര്‍
തിരിച്ചുപോക്കിന്റെതിയ്യതി
കുറിച്ചിരിക്കുന്നു.

ജീവിതം കൈവിട്ടുപോയവര്‍‍
മരണത്തിന്റെ കണ്ണാടിനോക്കി
നിസ്സഹായരാവുന്നു

രാത്രി
കൂട്ടുവന്നവരുറങ്ങുമ്പോ
‍അര്‍ബുദ വാര്‍ഡില്‍
‍രോഗവും രോഗിയും
തനിച്ചാവുന്നു

ജീവിതവും മരണവും
കടിപിടി കൂടുന്നിടത്ത്
ആരും കേള്‍ക്കാത്ത നിലവിളികള്‍
മാത്രംബാക്കിയാവുന്നു.

11 comments:

തണല്‍ said...

ജീവിതവും മരണവും
കടിപിടി കൂടുന്നിടത്ത്
ആരും കേള്‍ക്കാത്ത നിലവിളികള്‍
മാത്രംബാക്കിയാവുന്നു.
-ആരും കേള്‍ക്കാത്തതും
ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്തതും!
:(

രണ്‍ജിത് ചെമ്മാട്. said...

മരണത്തിലേക്കുള്ള കലുങ്കുകള്‍...!!!
ഓര്‍‌ക്കാന്‍ പോലും ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവ അല്ലേ...

ശിവ said...

വിഷമം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വരികള്‍.... ഒരു അര്‍ബുദ മരണം ഞാന്‍ നേരില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.... ആ വേദന....

മുഹമ്മദ്‌ സഗീര്‍ പണ്ടാരത്തില്‍ said...

വരികളില്‍ നൊംബരം........എന്തോ!

നിരക്ഷരന്‍ said...

മുബൈയിലെ ടാറ്റയുടെ ക്യാന്‍സര്‍ ഹോസ്പിറ്റലിലെ സ്ഥിരം വിസിറ്ററായിരുന്നു ഞാന്‍ . അവിടെക്ക് കൊണ്ടുപോയി ഈ കവിത.

ലീല എം ചന്ദ്രന്‍.. said...

ഹാരിസ്‌,
വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കുന്നു ഈ കവിത.
നല്ലത്‌ എന്നല്ല മഹത്തരം
എന്നു പറയുന്നതാണ്‌ ഉചിതം
എന്നു തോന്നുന്നു.

Sarija N S said...

"ജീവിതം കൈവിട്ടുപോയവര്‍‍
മരണത്തിന്റെ കണ്ണാടിനോക്കി
നിസ്സഹായരാവുന്നു"

മരണത്തിലേയ്ക്ക്...

eezhuth said...

nilavilikal muzhangikonde erikkunnu...

മുന്നൂറാന്‍ said...

രാത്രി
കൂട്ടുവന്നവരുറങ്ങുമ്പോ
‍അര്‍ബുദ വാര്‍ഡില്‍
‍രോഗവും രോഗിയും
തനിച്ചാവുന്നു

pollikkunna varikal

ഇര said...

ദൈവമേ....
മരണത്തെക്കൊണ്ടിവരെ
അനുഗ്രഹിക്കുക..


ഏറെ ചർച്ച ചെയ്യപെടേണ്ട വരികൾ. മരണം സ്വപ്നം കണ്ട്, കാത്ത് നിൽകുന്നവറ്ക്ക് നാം എന്തു നൽകണം?

snehapoorvam syama said...

കവിതകള്‍ വളരെ ഇഷ്ടമായി.
വളരെ കാലം മുന്‍പ് എഴുതിയ ഒരു അഭിനന്ദനതിനു ഒരു പാടു നന്ദി.